326th Fighter Group (USAAF)

326th Fighter Group (USAAF)


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

326th Fighter Group (USAAF)

Geskiedenis - Boeke - Vliegtuie - Tydlyn - Bevelvoerders - Hoofbase - Komponenteenhede - Toegewys aan

Geskiedenis

Die 326th Fighter Group was 'n opleidingseenheid wat van 1942 tot 1944 by die First Air Force gedien het.

Die groep is op 24 Junie 1942 saamgestel as die 326ste vegtergroep en op 19 Augustus 1942 geaktiveer. verdediging van die gebied. Die eenheid verander toe na 'n vervangende opleidingseenheid en lei individuele vlieëniers op om leemtes in gevegseenhede te vul.

Die groep is op 10 April 1944 ontbind as deel van 'n herorganisasie van die opleidingstelsel wat standaardgroepe en eskaders vervang het met eenhede wat rondom individuele opleidingsbasisse georganiseer is.

Boeke

Hangende

Vliegtuie

1942-1944: Republiek P-47 Thunderbolt

Tydlyn

24 Junie 1942Opgestel as 326ste vegtergroep
19 Augustus 1942Geaktiveer en by First Air Force aangesluit
10 April 1944Ontbind

Bevelvoerders (met afspraakdatum)

Lt.kol Gilbert L Meyers: c. 24 Augustus 1942
Lt.kol William S Steele: c. 14 Junie 1943-10 April 1944.

Hoofbase

Mitchel Field, NY: 19 Augustus 1942
Bradley Field, Conn: 1 Sep 1942
Westover Field, Mass: 1 Nov 1942
Seymour Johnson Field, NC: 13 Oktober 1943-10 April 1944

Komponenteenhede

320ste: 1942-1943
321ste: 1942-1944
322ste: 1942-1944
538ste: 1943-1944
539ste: 1943-1944

Toevertrou aan

Augustus 1942-Oktober 1943: New York Fighter Wing; I Fighter Command; Eerste lugmag


339ste vegtergroep

Kaptein George Hrico, kaptein Evan M "Johnny" Johnson, majoor Archie A Tower en luitenant Richard E Krauss van die 339th Fighter Group voor 'n P-51 Mustang (6N-W, reeksnommer 44-14705) met die bynaam "Boomerang", opgedra aan luitenant Dick Thieme. Beeld via James G Robinson. Geskryf op skyfieomhulsel: 'Cpt Hrico, Johnson, Tower & Krauss, 505 FS, Archie Tower.'

Plaaslike inwoners, meestal vroue en kinders, besoek die vliegbasis Fowlmere, waar die 339ste vegtergroep gestasioneer was. Sommige van hulle klim op P-51 Mustang (6N-C, reeksnommer 44-72437), bekend as "Pauline". 1944 -1945.

Kolonel John B. Henry, van die 339th Fighter Group, staan ​​langs P-51 Mustang (6N-A, reeksnommer 42-106676), bekend as "San Antone Rose" na Henry se tuisdorp San Antonio, Texas. Hy is waarskynlik op die vliegbasis Fowlmere, naby Duxford, waar die 339ste vegtergroep tussen 5 April 1944 en 10 Oktober 1945 gevestig was.

P-51 Mustangs, insluitend (WR-A, reeksnommer 44-15625) met die bynaam "Man O 'War" van die 355th Fighter Group en Mustangs van die 339th Fighter Group en die 353rd Fighter Group in Debden, die tuiste van die 4th Fighter Group. Op 23 Maart 45 geneem deur Edward Richie. Inligting van Mark Richie: "Die 65ste Fighter Wing het 'n vergadering van alle groepshoofde by Debden gehad oor die komende kruising van die Rynrivier. Mooi netjiese skote. Ek en Roger [Freeman] het met die Malcolm -kap oor die NMF C -model gesukkel. D modelle was toe in alle groepe, so dit is vreemd om 'n 'nuwe' C -model met en 'n Malcolm -kap te vind. Geen reeksnommers verskyn in die agterkant nie. /c wat dit bygewoon het. Mooi dag ... " Handgeskryf op skyfiehouer: "Co's vliegtuig 23/3/45 Richie"

Personeel-sersant Joe C Nicholas, 'n bemanningshoof van die 339th Fighter Group, werk op 'n P-51 Mustang (6N-K, reeksnommer 44-14734) met die bynaam "Baby Mine", gevlieg deur luitenant Stephen C Ananian. Beeld via Stephen C Ananian, 339th Fighter Group. Geskryf op skyfieomhulsel: 'S/Sgt Joe C Nicholas c/c 414734 6N-K.'

Luitenant Stephen C Ananian, 'n vlieënier van die 339th Fighter Group, dra die uniform van die aanloopbaanbeheerbeamptes van 'n gestreepte pyjama -baadjie en 'n wit bofbalpet, op die aanloopbaan by Fowlmere. Beeld via Stephen C Ananian, 339th Fighter Group. Geskryf op skyfie omhulsel: 'Steve Ananian 505 FS Pilot, aanloopbaan beheer beampte.'

'N P-51 Mustang (6N-C, reeksnommer 44-72437) met die bynaam "Pauline" van die 339th Fighter Group, gevlieg deur luitenant-kolonel Joseph L. Thury. Beeld via Stephen C Ananian, 339th Fighter Group. Geskryf op skyfieomhulsel: 'Lt.-kol Joe Thury, 6N-C 472437.'

P-51 Mustangs (5Q-O, reeksnommer 42-106886) met die bynaam "Swede" en (6N-O, reeksnommer 44-14776) met die bynaam "Arrow Head", van die 339th Fighter Group op Mount Farm. Beeld deur Robert Astrella 7th Photographic Reconnaissance Group. Geskryf op skyfieomhulsel: '339 FG Mount Farm.'

'N Vlieënier en bemanningslid van die 339th Fighter Group met 'n P-51 Mustang (5Q-O, reeksnommer 44-15499) met die bynaam "Punkie II". Lt. Robert V Blizzard, [Los Angeles CA], 504ste vegvliegtuig. P-51D 44-15499 5Q-O "Punkie II". Op die foto L-R is a.c.c. Sers. William H Courtney, [Spokane WA] Lt. Vern Blizzard en c.c. S/Sers. Jesse L Russell, [Conroe TX].

Kaptein George Hrico en luitenant Boyd O Jackson van die 339th Fighter Group met 'n P-51 Mustang. Beeld via James G Robinson. Geskryf op skyfieomhulsel: 'Kpt George Hrici en Lt Boyd O Jackson.'


326th Fighter Group (USAAF) - Geskiedenis

Sweet Revenge is 'n Noord-Amerikaanse P-51 D Mustang. Sy is in Januarie 1945 by die 8ste AF van die USAAF afgelewer, en het daarna diens gedoen in die Sweedse en Dominikaanse Republiek se lugmag.

In 1984 keer sy terug na die VSA en word in 1991 aangewys as Race #28, "Platinum Plus". Sy is in 1996 deur Ron en Diane Fagen verkry, en herdoop die naam "Sweet Revenge".

Enjin
Packard-Merlin V-1650-7 12 silinder
1490 pk by opstyg
1720 pk op maksimum War Emergency -omgewing

Gewig
9,450 pond.

Afmetings
Spanwydte: 37 Ɔ & quot
Lengte: 32 Ɖ & quot
Hoogte: 8 Ǝ "

Bewapening
6-50 kaliber masjiengewere


In Dominikaanse camouflage, omstreeks 1952


As Race #28, "Platinum Plus"


8ste · 9de · 20ste · 21ste · 23ste · 24ste · 25ste · 26ste · 27ste · 28ste · 29ste · 30ste · 31ste · 32ste · 33ste · 34ste · 35ste · 36ste · 37ste · 58ste · 64ste · 73ste

1ste · 4de · 23d · 32d · 33d · 46ste · 50ste · 52d · 56ste · 71ste · 78ste · 81ste · 325ste · 328ste · 507e · 551ste · 552d · 4683d · 4700ste · 4702d · 4703d · 4704e · 4705e · 4706e · 4707e · 4708e · 4709de · 4710ste · 4756e · 4780ste

1ste · 4de · 10de · 14de · 15de · 23d · 32d · 33d · 50ste · 52d · 53d · 54ste · 56ste · 57ste · 73d · 78ste · 79ste · 81ste · 82d · 84ste · 325ste · 326e · 327ste · 328ste · 329ste · 337ste · 355e · 408ste · 412de · 414de · 473d · 475ste · 476e · 478ste · 500ste · 501ste · 502d · 503d · 507e · 514de · 515e · 516e · 517ste · 518ste · 519e · 520ste · 521ste · 525ste · 527e · 528ste · 529e · 530ste · 533d · 534e · 564e · 566e · 567e · 568ste · 575ste · 678ste · 701ste · 4676ste · 4700ste · 4721ste · 4722d · 4727ste · 4728ste · 4729ste · 4730ste · 4731ste · 4732d · 4733d · 4734e · 4735ste · 4756e


Facebook

Bestemming 44 Living History Group Onthou en eer die lugdiensvliegtuie wat van Picauville Advanced Landing Ground gevlieg het - A8.

ALG-A8 was net buite Picauville geleë en is op 20 Junie 1944 deur die Amerikaanse weermag gestig, kort na die geallieerde landings in Normandië.

Die vliegveld was een van die eerstes wat in die bevryde gebiede van Normandië gevestig is en is gebou deur die IX Engineering Command, 826th Engineer Aviation Battalion.

Die eskaders wat uit A8 gery het, was die USAAF 405th Fighter Group van die 9de Airforce wat P-47 ''s en 264 en 604 Squadrons RAF met muskiete gevlieg het tot in September 1944.

By ondergang van die son.

Kompanie G - 5de bataljon The Diaries of a Reenactment Family.

Aan die tuisfront gaan ons voort in ons voortgesette herdenkingspligte teenoor die grootste generasie van die Tweede Wêreldoorlog.

Die 77ste herdenking van D-Day.

La Madeleine Église, Normandië.

Bestemming 44 Lewende geskiedenis Groep Volg en ontdek en betuig ons eer aan die 1st Engineer Special Brigade en US Navy Beach Battalions, US Navy Combat Demolition Units en US Navy Medics wat massas geneem het binne die Battle Damaged Church, net 'n kwart kilometer van Utah Beach in Normandië.

Buite die kerk in die veld aan die voorkant van die godsdienstige gebou is 250 liggame van die Amerikaanse lugmag tydelik begrawe, maar as gevolg van die sielkundige effek wat dit op die opvolg van strandlandingsmagte gehad het, het hierdie begraafplaas hul eerste gesig gehad toe hulle van die strand af kom, is die Vodies na 'n begraafplaas in St Mère Église verskuif.

In die veld agter in die kerk was 'n mediese hulpstasie.

Tydens die 74ste herdenking van D-Day in 2018 het ons ons eer betoon by La Madeleine Église, maar die deure was gesluit, sodat ons slegs 'n buitelugmerk van respek op sy terrein kon doen.

Tydens die 75ste herdenking van D-Day in 2019 was die Deure na die Kerk oop, en dit was vir ons een van die hoogtepunte van ons D-Day Acts of Remembrance Commemorations.

Ons sal hulle onthou. Ongeag die huidige voortslepende wêreldwye viruspandemie. ❤

Kompanie G - 5de bataljon The Diaries of a Reenactment Family.

Aan die tuisfront gaan ons voort in ons voortgesette herdenkingspligte teenoor die grootste generasie van die Tweede Wêreldoorlog.

Die 77ste herdenking van D-Day.

Kompanjie G van bestemming 44 Living History Group Eerwaarde en herinnering aan kompanie G van die 313ste Infanterieregiment - 79ste Infanteriedivisie.

In die skemer van die 18de Junie 1944 verlig die 313ste Infanterieregiment van die 79ste Infanteriedivisie die 359ste Infanterieregiment van die 90ste Infanteriedivisie.

Uur vir die regiment het op 19 Junie 1944 om 05:00 gekom.

The Dawn kom bewolk en reënerig voor. 'N Uur voor Jump off is 'n Duitser gevang en gevange geneem deur Company B.

Dit was die eerste Duitse gevangene wat deur die 313ste Infanterieregiment of die 79ste Infanteriedivisie geneem is sedert hy op 14 Junie 1944 in Frankryk geland het.

Die regimentele doelwit op die 19de Junie 1944 was die High Ground, noord en noordwes van die kommunikasiesentrum van Valognes, 'n stad op die hoofweg N-13, op pad na Cherbourg en die Westelike hoë grond van hierdie gebied sou dus beheer die N-13 snelweg, sodat Valognes van groot strategiese belang was vir die geallieerde militêre magte.

Die 313ste Infanterieregiment het die hoofpoging van die Afdeling in die linkerhelfte van die Afdelingsgebied van Advance aangewend.

Die 313ste Infanterieregiment spring uit die omgewing van Colleville - Binneville op die Contentin -skiereiland.

Die 1ste Bataljon was aan die linkerkant en die 3de bataljon aan die regterkant, wat die 2de bataljon in reserwe gelaat het.

Gedurende die dag van die 19de Junie 1944 is die Kompanjies van die 313ste Infanterieregiment ondersteun deur die Artillery Barrage van die 314ste, 315ste en 915ste Veldartilleriebataljon van die 90ste Afdeling.

Kontak met die Duitse militêre magte in die omgewing het om 05:40 gebeur toe kompanie K berig het dat hy 'n Duitse sluipskutter doodgemaak het.

Binne 'n paar minute van Company K 's Combat Action, het Company I ook berig dat 'n ander Sniper vermoor is.

Gedurende die res van die oggend van die 19de Junie 1944 was verdere Duitse militêre verbintenisse ewekansig en Sporadies en volgens die Franse plaaslike inwoners het die Duitsers grootliks oornag in getalle noordwaarts getrek, wat slegs klein vertragingsmagte agtergelaat het om die Geallieerdes te probeer belemmer. Vordering langs die N-13 in die rigting van Cherbourg.

Teen 19h00 op 19 Junie 1944 het die 1ste Bataljon van die 313ste Infanterieregiment deur Negreville gegaan en veg om hul militêre doelwitte, wat 'n lappie High Ground 2000yrds west van die Hamlet of La Bique was.

'N Klein sakkie Duitse militêre verset het stewig vasgehou aan hierdie doelstelling van die 313ste infanterie -regiment en 'n harde geveg het ontstaan ​​voordat die 1ste bataljon uiteindelik die gebied kon skoonmaak.

Tydens hierdie gevegsaksie om die hoë grond te neem, het die 1ste bataljon 'n paar Duitse vragmotors aangevuur en vernietig wat teen hulle op die heuwel gekom het, gelaai met versterkings en terwyl hulle met die vyand besig was, het die regiment -uitvoerende beampte 'n beroep op luitenant -kollega Clair B Mitchell vir 'n verslag van hul vordering met die opruiming van die heuwel en die antwoord het teruggekom, & quotWe are having one Hell of a Fight! & quot

Hierdie soort tipiese antwoord het jou net die Veggees van die 313ste Infanterieregiment gewys.

Die 3de bataljon het aansienlik meer verset teëgekom in vergelyking met die 1ste bataljon, en hulle was 'n tyd lank opgehou terwyl hulle aan die begin van die hoë grond naby die dorp La Brique gekyk het.

Amerikaanse tenks en alle beskikbare artillerie was ter ondersteuning nodig voordat die 3de bataljon hul doelstelling van die dorpe La Brique en Bois de la Brique kon beveilig.

Gedurende die laat middag het die 1ste bataljon ingegrawe in sy militêre doelwit toe hulle beveel is om ooswaarts langs die hoë grond aan te val om te help met die bevordering van die 3de bataljon.

Toe hierdie bevel ontvang is, was die Bataljon KP van die 1ste Bataljon pas stewig gevestig in een van die min Huise wat nog gestaan ​​het.

Hulle het 'n vuur gebou en was besig om hul K -rantsoene te kook toe hulle aangesê is om oos te trek en die res van die regiment te help.

Om 18:00 het die 2de bataljon wat nog in die regimentreservaat was, bevel gekry om byna reguit weswaarts aan te val om die 313ste infanterie aan die regterkant te help.

Die regiment het probleme ondervind en is deur die Duitse militêre opposisie tot stilstand gebring.

Nadat hierdie aanval deur die 313ste Infanterieregiment geloods is, is die Orde skielik verander, sodat die 2de Bataljon na die Noorde in die rigting van Hill 79 by La Brique geswaai het.

Gedurende die laatmiddag van die 19de Junie 1944 moes mortiermunisie vir beide frontlinie -bataljons vervang word.

Die 3de bataljon was amper klaar met ammunisie met klein wapens, aangesien hulle baie in die vroeë stadiums van hul vooruitgang op die bome en in die hoeke van die heinings uitgegee het omdat die natuurlike terrein hul siening beperk het.

Agter die 1ste bataljon was daar geen plek vir voertuie om die spoorlyn oor die dubbelspoor oor te steek nie, sodat die ammunisie en die pionierpeloton van die 1ste bataljon bane deur die spore geblaas het sodat die ammunisievoertuie vorentoe geskuif kon word om die opkomende troepe van die 313ste Infanterieregiment.

Die regimentskommandopos vir die eerste nag was in 'n klein appelboord suidoos van Negreville geleë.

Kort daarna eindig die Duitse sluipskuttervuur ​​deur die bome, en die intelligensie- en regiment -peloton eindig met nog een van hul suksesvolle klein gevegte en verwyder die sluipskutters.

Die aand na die eerste dag se geveg was 'n besige tyd vir almal. hulle het ongelukkig verliese geneem. Leiers moes vervang word en alles was gereed om die voorafgaande dag op 20 Junie 1944 voort te sit.

Water, ammunisie en voedsel is vorentoe gebring, en net toe die skemer op 19 Junie 1944 val, was die 3de bataljon amper almal uit hul ammunisie. en dit was ernstig.

Die hele nag het die ammunisie- en voorraadvoertuie vorentoe beweeg, en dit was moeilik, aangesien die meeste van hulle styf Duitse groepe teëgekom het wat vasbeslote was om die lewe vir hulle so moeilik as moontlik te maak.

Sommige Duitse tenks werk nog in die gebied waaroor die 313ste gevorder het aan die regterflank waar die 315ste vasgehou is.

'N Paar ammunisievoertuie is deur die Duitse tenks afgesny en uiteindelik gevang om later weer in 'n Game of Cat and Mouse op die platteland van Normandië herower te word.

Gedurende die eerste dag en nag van die 19de Junie 1944 is 'n aantal Amerikaanse militêre voertuie uiteindelik deur Duitse artillerie- en tenkskille getref. Altesaam was dit 'n besige nag.

En dit was die tyd dat ons self vir die nag klaar was en môre op 20 Junie 1944 die verhaal van die 313ste Infanterieregiment - 79ste Infanteriedivisie opneem. die 20ste Junie 2021. 77jr later.

Ons sal hulle onthou. Ongeag die huidige voortslepende wêreldwye viruspandemie en die nuwe variante daarvan. ❤


Geskiedenis

Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die 373ste vegtergroep deelgeneem aan die lugoperasies wat die vestiging van die Normandiese strandkop moontlik gemaak het en die vinnige opmars van die Geallieerde grondmagte na Duitsland. Alhoewel die groep slegs 12 maande lank in 'n geveg was, het die groep aan ses veldtogte deelgeneem en 'n onderskeidende eenheidsverklaring ontvang vir uitstekende prestasie in diens. [1]

Die eenheid is op 25 Mei 1943 as die 373ste vegtergroep aangestel. Die eenheid, bestaande uit die 410ste, 411ste en 412ste vegvliegtuie, is op 15 Augustus 1943 in Westover Field, Massachusetts, geaktiveer. Die oorspronklike personeel vir die 373ste is verskaf deur die 326ste vegtergroep. Opleiding vir die 373ste vegtergroep het in September 1943 op Westover Field begin en is voortgesit op die Norfolk Army Airfield, Virginia, waarheen die eenheid op 22 Oktober verhuis het. [1]

Op 12 Februarie 1944 is die groep- en aposs -opleiding tot stilstand gebring en die organisasie voorberei op sy vertrek oorsee. Die groep verhuis op 15 Maart na Camp Shanks, New York. 'N Week later verhuis die eenheid en personeel na die New York Port of Embarkation, aan boord van HMS Hertogin van Bedford, en die volgende dag opgevaar na Groot -Brittanje. Die skip het Greenock, Skotland, op 3 April bereik, en die mans het afgeklim en na hul nuwe stasie in RAF Woodchurch, Kent, Engeland verhuis. Gedurende die res van die maand het die groep voorberei vir gevegsoptrede deur vliegopleidingsmissies. Sommige van die vlieëniers, om ervaring op te doen, het aan missies saam met die 358th Fighter Group deelgeneem. [1]

Die 373ste vegtergroep het op 8 Mei 1944 sy eerste gevegsmissie en#x2014a vegvliegtuig oor die kus van Frankryk gevlieg.#X2014. Alle vliegtuie het veilig teruggekeer na hul basis. Drie dae later het die eenheid 'n groep Martin B-26 Marauder-bomwerpers na Frankryk begelei. Toe, op 21 Mei, het die eenheid deelgeneem aan sy eerste aanval in Duitsland, toe 50 van sy Republiek P-47 Thunderbolts 'n vegvliegtuig oor die onderste Ruhrvallei uitgevoer het. [1]

Die eenheid ontmoet sy eerste vyandelike lugopposisie tydens die sending van 24 Mei, toe dit deur sewe Focke-Wulf Fw 190's aangeval word terwyl bomwerpers na België begelei word. Drie dae later voltooi die groep sy eerste duikbom-missie en 'n staking teen 'n spoorbrug in die omgewing van Rouen. Tydens nog 'n aanval op dieselfde doelwit later op die dag, het die eenheid en aposs -vlieëniers drie regstreekse treffers behaal. [1]

Die missie wat die 373ste Fighter Group in Mei 1944 verrig het, het die eenheid voorberei op die geweldige take wat dit gedurende Junie moes verrig. In totaal het die 373ste gedurende die maand 54 missies, bestaande uit 1,532 soorte, voltooi. Veertien van sy missies is op D-Day (6 Junie) gevlieg toe dit op die strande gepatrolleer het en ander uitrustings in duikbomaanvalle teen vyandelike teikens bied. [1]

In die dae wat die suksesvolle totstandkoming van die Normandiese strandhoof opgevolg het, het die 373ste groep agter vyandelike linies ingevoer en motorkonvooie, troepe, vervoergeriewe en ander taktiese en interdiktoriese teikens aangeval in 'n poging om die slagveld te isoleer. Dikwels het die vlieëniers hul stakings teen enige doelwit wat die beweging van vyandelike voorrade belemmer, kommunikasie belemmer en die vloei van Duitse versterkings na die front gekontroleer, gerig. [1]

Op 25 Junie het die 411ste eskader die eerste komponent van die 373ste vegtergroep geword wat in Frankryk geland het. Op daardie dag is die eskader uitgestuur om die gebied tussen Le Havre en Cap de Barfleur te patrolleer. Toe hul brandstoftoevoer amper op was, is die eskader en aposs P-47's met vliegtuie van een van die ander eskaders ontslaan, en die vlieëniers het Azeville Airfield (A-7) op die Cotentin-skiereiland geland. By die landingstrook is die vliegtuie aangevul en die vlieëniers het vertrek om dieselfde gebied te patrolleer. Later keer hulle terug na hul basis in Woodchurch. [1]

Alhoewel die 373ste groep hoofsaaklik gemoeid was met grondondersteuning en interdikasiebedrywighede, het hy die vyand by verskeie geleenthede in luggevegte betrek. Byvoorbeeld, op 7 Junie, een dag na die landing, het die 410ste vegvliegtuig eskader drie lugoorwinnings behaal. Op 29 Junie, terwyl die 411ste vegvliegtuig-eskader 'n dekking bied vir 'n duikbomaanval teen rollende materiaal in die Le Mans-Tours-gebied, het sy vlieëniers sewe Messerschmitt Bf 109's raakgeloop. In die geveg wat gevolg het, het die 411ste en die vlieëniers vyf lugoorwinnings behaal. [1]

Die beweging van die 373ste Fighter Group na Frankryk in Julie 1944 het sy bedrywighede gedurende die laaste deel van die maand belemmer, maar in Augustus was die Group & aposs -bedrywighede weer hoog op dreef. Met 'n verminderde vliegafstand van en na die voorste linies kon die eenheid 94 missies gedurende die maand voltooi. Die meeste van die missies was ter ondersteuning van generaal George Patton en aposs United States Third Army, wat gedurende die maand uit Normandië en in Bretagne uitgebars het, die hele skiereiland behalwe drie hawestede bevry en 140 myl (230 x x0 km) verby Parys gevee het binne 60 myl (97 x A0km) van die Duitse grens. [1]

Tydens die vinnige opmars in Frankryk het die 373ste Fighter Group en ander XIX Tactical Air Command -eenhede die weg gebaan vir generaal Patton & aposs tenk kolomme. Die 373ste, saam met die ander eenhede, het 'n 'omhulde dekking' vir die opkomende grondmagte voorsien, vyandelike spoor- en spoorvervoer uitgeskakel en telkens op vyandelike tenks, geweerplase, troepekonsentrasies en sterkpunte geslaan. [1]

Laat in Augustus en vroeg in September het die 373ste Fighter Group sy aandag bestee aan die ontploffing van die Duitse vestings by Brest. Nadat die Derde Leër op 1 Augustus uit Normandië by Avranches uitgebars het en sy vinnige oostelike ruk begin het, is die eerste werklike struikelblok by Brest ontmoet. Die ou vestings van die stad is deur die Duitsers versterk en 'n versperring vir Amerikaanse troepe. Ten spyte van herhaalde lugaanvalle en beskieting deur 31 artilleriebataljons, het die vyand steeds sy posisie gehou. [1]

Vroeg in September het die negende lugmag die stad sy hoofdoelwit gemaak. Benewens die voortgesette lugaanvalle met bombarderingsvliegtuie, het die negende lugmag ook agt vegtergroepe (waarvan een die 373ste), bestaande uit ongeveer 400 vliegtuie, gerig om lugsamewerking te verskaf vir die troepe wat die stad aanval. Deurlopende duikbomaanvalle en aanvalle deur die 373ste Fighter Group en sy susterorganisasies het die vyand uiteindelik gedwing om in die stad self terug te trek. In die laaste fase van die aanval het die 373ste vyandelike sterkpunte aangeval wat die vordering van ons grondtroepe belemmer het. [1]

Na 12 September het die 373ste Fighter Group teruggekeer om die voorste elemente van General Patton & aposs Third Army te ondersteun. Ondanks die feit dat die eenheid & aposs-basis ver van die voorste linies was, het dit 67 duikbom- en verkenningsopdragte voltooi, en sommige daarvan na teikens so ver as Luxemburg en Saarbr ࿌ken. [1]

Op 1 Oktober 1944 is die 373ste vegtergroep oorgeplaas van die XIX Tactical Air Command na die nuutgestigte XXIX Tactical Air Command. Daarna het die 373ste probeer om die gevegsgebiede van die voorste linie te isoleer deur spore te sny en brûe en ander vervoerdoelwitte te vernietig, en dit het elemente van die negende weermag direkte ondersteuning gebied deur vyandelike sterkpunte, tenks en geweerposisies te tref. [1]

Laat in Oktober verhuis die Groep na Le Culot-vliegveld (A-68), België, waar dit geleë was, toe die Duitsers op 16 Desember hul historiese deurbraak begin het, wat die Slag van die Bulge tot gevolg gehad het. Van 19 tot 23 Desember, terwyl die Duitsers die geallieerde posisies verpletter het, lê die geallieerde lugmag hulpeloos, gebind deur ongunstige weersomstandighede wat die Duitse stoot beskerm het. Toe, op 24 Desember, het die weer opgeklaar en die 373ste groep en ander lugeenhede het aanval na aanval gevlieg ter ondersteuning van ons beleërde grondmagte gedurende die res van Desember en gedurende die hele maand van Januarie 1945. Die Duitse stoot is nagegaan en die vyand is stadig teruggedruk. Die geallieerde lugslae was so effektief dat ons grondmagte teen 1 Februarie die posisies wat voor 16 Desember beklee was, herwin het. [1]

Gedurende die hele geveg het die 373ste groep 'n klein, maar belangrike rol gespeel. Ondanks sneeu, mis, ysige reën en koue weer, het die groep 13 missies gedurende Januarie gevlieg. Tipies van die resultate wat in die missies behaal is, was dié van 1 Januarie. Op daardie dag het die eenheid 18 voertuie, 27 geboue, 15 spoorwegwaens en 4 tenks vernietig en 19 pad- en spoorwegbesnoeiings bewerkstellig. [1]

In Februarie 1945 het die Duitsers, met hul poging tot deurbraak in die wiele gery, vinnig teruggetrek. Om die terugtog te onderbreek en om te verhoed dat die Duitsers 'n verdedigingslinie vorm, het die 373ste vegtergroep en ander XXIX Tactical Air Command -eenhede herhaaldelik aanvalle gedoen op die vyand en teruggetrek kolomme en teen vervoerdoelwitte agter vyandelike linies. Gedurende die maand het die groep altesaam 605 geboue, 412 spoorwegmotors, 12 lokomotiewe, 88 motorvoertuie en 2 tenks vernietig. Die eenheid het ook 193 spoor- en padonderbrekings bewerkstellig. en dit het brûe geblaas en vullisstortings voorsien. ammunisiewinkels, geweerposisies en weerstandsakke. So 'n operasie het voortgegaan totdat die oorlog vroeg in Mei 1945 tot 'n einde gekom het. [1] Op 20 Maart 1945, toe die groep en vlieëniers 119 vyandelike vliegtuie op die grond vernietig of beskadig het. [1]

Toe die oorlog geëindig het, was die 373ste Fighter Group gestasioneer in Lippstadt, Duitsland. Later die maand verhuis die eenheid na Illesheim. Duitsland, waar dit tot 'n geruime tyd in Julie gebly het. Die groep verhuis daarna terug na Engeland, waar hulle op 25 Julie aan boord van SS   klimWest Point en het na die Verenigde State geseil. [1]

Nadat hulle op 1 Augustus by die Hampton Roads Port of Embarkation aangekom het, verhuis die groep na Camp Patrick Henry, Virginia. Die volgende dag is die 373ste na die Sioux Falls Army Air Field oorgeplaas. Suid -Dakota. Die groep en verblyf by die basis was kort, want op 17 Augustus het dit na Seymour-Johnson Field, Noord-Carolina, verhuis en daarna na Mitchel Field, New York, op 28 September. Minder as twee maande later, op 7 November 1945, is die 373ste vegtergroep onaktief. [1]

Die groepsembleem was 'n "nie-amptelike" tipe, maar is op 'n paar P-47's van die eenheid gedra, ook die eskaders het 'nie-amptelike' embleme gehad. Die embleem van die Tweede Wêreldoorlog was 'n skild met 'n geruite boonste regtergedeelte en 'n balk wat die skild van links bo na regs onder verdeel en 'n soliede kleur in die onderste linker gedeelte.


Tweede Wereldoorlog

Die 402d Bombardement Group is in China geaktiveer en vroeg in 1943 by die Veertiende Lugmag aangewys. Geprogrammeer vir Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell-mediumbomwerpers, maar geen vliegtuie of eskaders is toegewys nie en die hoofkwartier was blykbaar nooit ten volle beman nie. Die eenheid is 'n paar maande later ontbind. [1]

Die 402d Fighter Group is die eerste keer deur I Fighter Command in Oktober 1943 in Westover Field, Massachusetts, geaktiveer, met die 538ste Fighter-Interceptor Squadron, 539th Fighter-Interceptor Squadron en 540th Fighter Squadrons toegeken. [1] [2] [3] [4] Minder as twee weke later verhuis die groep na Seymour Johnson Field, Noord -Carolina. By Seymour Johnson is die 538ste en 539ste eskaders weer oorgeplaas na die 326ste vegtergroep, wat twee van sy eskaders na die 402d oorgeplaas het. [3] [5]

Koue Oorlog

Die twee groepe van die Tweede Wêreldoorlog is hersaamgestel en gekonsolideer as die 402d Fighter-Day Group en opgedra aan Tactical Air Command. [1] Beplan as 'n F-100 Super Saber-groep, maar daar is besluit om Greenville AFB as 'n Air Training Command-basis te behou. As gevolg hiervan is geen vliegtuie toegewys nie en is die eenheid in 1957 geïnaktiveer.


Opgelei in die Verenigde State vir bestrydingsvragoperasies tussen April en Augustus 1944. Verhuis na die CBI -teater in Augustus 1944. Begin in September 1944 met die vervoer van voorrade en versterkings na en ontruiming van ongevalle uit Imphal, Birma.

Voortgegaan om geallieerde operasies in Birma te ondersteun, om mans en voorrade uit Indië te vlieg, toerusting te verskuif wat nodig is om lugbane te bou en te bedryf, valvragte te laat val om die vyand van die geallieerde offensiewe af te lei, valskermsoldate te laat val vir die aanval op Rangoon (Mei 1945), en ontvoering van krygsgevangenes wat deur die geallieerde vooruitgang bevry is.

Intussen is 'n deel van die groep na China gestuur, en vir 'n kort tydjie (Desember 1944 – Januarie 1945) was die groep & aposs se hoofkwartier daar. Operasies in China het ingesluit om die vliegbasis by Kweilin te ontruim tydens 'n Japannese rit in September 1944, die verskuiwing van Chinese troepe en die verskaffing van talle toevoermissies, waarvan sommige die vervoer van petrol en materiaal oor The Hump uit Indië behels.

Die groep, wat in Junie 1945 gedeeltelik toegerus is met C-46-kommando's, was hoofsaaklik besig om mans, kos, wapens en ammunisie te vervoer tot aan die einde van die oorlog. Herontwerpte 512th Troop Carrier Group in September 1945. Het in Desember 1945 na die VSA teruggekeer. Op 24 Desember 1945 geaktiveer.

Geaktiveer op 2 September 1949. Toegerus met C-46 & aposs. Tussen September 1949 en Maart 1951, en weer vanaf Junie 1952 – April 1959, het hy opgelei as 'n reserwe -troepedraggroep by basisse in Pennsylvania en Delaware. Personeel en toerusting wat in 1951 geaktiveer is as gevolg van die Koreaanse Oorlog, het na die aktiewe diens -eenhede in die Verre Ooste se lugmag oorgeplaas om gevegsoperasies te ondersteun. Die eenheid is geïnaktiveer en dan weer in 1952 as 'n reserwe-eenheid gekonstitueer. In 1959 is dit geaktiveer toe die ouervleuel 'n drie-deputate organisasie geïmplementeer het en alle operasionele vlieënde eskaders direk na die vleuel oorgedra is.

In 1992 geaktiveer toe die ouer vleuel objektiewe organisasie geïmplementeer het. Sedert heraktivering in Augustus 1992 gekoördineerde operasies van C-5 eskaders. Die personeel en eskaders van die groep het sedert 11 September 2001 deelgeneem aan verskillende gebeurlikheids- en humanitêre lugbrug -operasies, sommige na Asië en Afrika en ter ondersteuning van Global War on Terrorism.


Oorspronklike geskiedenis van Wwii Usaaf 31St Fighter Squadron Unit

Verkoper: die kans is groot! ✉ ️ (19.691) 100%, Plek: East Northport, New York, Verskeep na: VSA en baie ander lande, Artikel: 123691429029 OORSPRONKLIKE WWII USAAF 31ST FIGHTER SQUADRON UNIT GESKIEDENIS. OORSPRONKLIKE GESKIEDENIS VAN DIE WO II -VSA, 31ste FIGHTER -EKWADRON -EENHEID. Hardeband, 79 bladsye, gedruk na oorlog - omstreeks 1951 glo ek deur Roland G. Lamensdorf. Geïllustreer, rooster, aas, uitvoubare kaart, ens. Uitstekende gebruikte toestand. Gewaarborgde oorspronklike! Sien my ander veilings vir meer items uit hierdie landgoed en ander landgoedere. Koper betaal gestuur en hantering, laat weet my as u versekering wil hê, en ek sal die syfer by die S & H -prys in die faktuur voeg, word PayPal aanvaar. Opgawes word aanvaar as daar 'n fout in die beskrywing was. Dankie en sterkte! NEEM ASSEBLIEF KENNIS. Vir internasionale transaksies: u moet moontlik douanegeld betaal soos vereis deur die wette van u land; dit word nie deur my gehef nie en ek is nie verantwoordelik daarvoor nie. Die wenbodbedrag word op doeane -vorms aangeteken. Ek sal nie doeane vorms vervals nie. Bieërs / kopers van randwapens moet 18 jaar of ouer wees en deur hierdie item te koop / wen, erken u dat u hierdie item wettiglik kan besit en kan stuur na u staat of land - ken u wette! As die doeane u item konfiskeer, is u verantwoordelik! U aanvaar ook die verantwoordelikheid vir enige besering deur hierdie item en hou my nie die verkoper verantwoordelik nie. Bied / koop dienooreenkomstig Voeg 'n kaart by u eie lys. Gratis toets! Herlaai -fooi: Geen , Alle opgawes aanvaar: Opbrengs aanvaar, Item moet binne: 30 dae , Terugbetaling sal gegee word as: Geld terug , Retourversending word betaal deur: Koper, Vak: Geskiedenis, Onderwerp: Tweede Wêreldoorlog (1939-45), Oorspronklik/faks: Oorspronklik See More


Groot week

Groot Week van Operasie Argument was 'n opeenvolging van invallen deur die United States Army Air Forces en RAF Bomber Command van 20 tot 25 Februarie 1944, as onderdeel van die Europese strategiese bombardementencampagne teen nazi-Duitsland. Die beplanners was van plan om die Duitse vliegtuigindustrie aan te val Luftwaffe naar een beslissende strijd te lokken waar de Luftwaffe zo zwaar beschadigd zou kunnen worden dat de geallieerden luchtoverwicht zouden bereiken wat het succes van de invasie van continentaal Europa zou verzekeren .

De gezamenlijke bombardementscampagne bij daglicht werd ook ondersteund door RAF Bomber Command dat 's nachts tegen dezelfde doelen opereerde. [5] Arthur "Bomber" Harris verzette zich tegen het bijdragen van RAF Bomber Command om het Britse "gebiedsbombardement" niet af te zwakken. Er was een bevel nodig van Air Chief Marshal Sir Charles Portal , chef van de luchtmacht , om Harris te dwingen te gehoorzamen. [1]

RAF Fighter Command zorgde ook voor escorte voor USAAF-bommenwerperformaties, net op het moment dat de Achtste Luchtmacht was begonnen met de introductie van de P-51 langeafstandsjager, om de rol over te nemen. Het offensief overlapte de Duitse operatie Steinbock , de Baby Blitz , die duurde van januari tot mei 1944.

Voorafgaand aan de Grote Week, gedurende 1943, was de Amerikaanse 8th Air Force in omvang en ervaring gegroeid en begonnen aanvallen dieper Duitsland binnen te dringen. Oorspronkelijk werd aangenomen dat de defensieve vuurkracht van de tien of meer .50 kaliber machinegeweren op de B-17 en B-24 bommenwerpers hen in staat zou stellen zichzelf te verdedigen zolang ze in strakke formaties gerangschikt bleven , waardoor overlappend vuur mogelijk was. In de praktijk bleek dit minder succesvol hoewel de bommenwerpers een behoorlijk aantal Duitse jagers claimden, waren de verliezen onder de bommenwerpers onhoudbaar.

De missies Schweinfurt-Regensburg zijn een beroemd voorbeeld van het falen van het zelfverdedigingsconcept. Op 17 augustus 1943 lanceerden 230 USAAF-bommenwerpers een missie tegen de kogellagerfabrieken in Schweinfurt en nog eens 146 tegen de vliegtuigfabrieken in Regensburg . Van deze strijdmacht gingen 60 vliegtuigen verloren voordat ze terugkeerden naar de basis en nog eens 87 moesten worden gesloopt vanwege onherstelbare schade. De Duitsers beweerden dat 27 jagers verloren waren, ernstig genoeg, maar klein in vergelijking met de verliezen van de Amerikaanse troepen. De tweede inval op Schweinfurt op 14 oktober 1943, herinnerd als "Zwarte Donderdag", bleek nog bloediger van de 291 vliegtuigen op de missie, 60 werden ronduit verloren, met nog eens 17 onherstelbaar beschadigd. Daglichtmissies naar Duitsland werden geannuleerd om de strijdkrachten weer op te bouwen.

De invallen werden uitgebreid bestudeerd door beide krachten. De Duitsers kwamen tot de conclusie dat hun tactiek van het inzetten van tweemotorige zware jachtvliegtuigen , met zware bewapening om ze bruikbaar te maken als bommenwerpervernietigers en voornamelijk dienen met de gevechtsvleugels van het Zerstörergeschwader , goed werkte. In de winter van 1943-44 zetten ze dit programma voort, breidden hun rangen van zware jagers uit en ontwikkelden zwaardere bewapening voor al hun vliegtuigen. Ze trokken ook bijna al hun strijdkrachten terug naar Duitsland, aangezien de meeste van hun verliezen te wijten waren aan gevechtsacties boven voorwaartse gebieden. Het leek zinloos om bommenwerpers aan te vallen die door vijandelijke jagers werden ondersteund. De geallieerden kwamen tot dezelfde conclusie. Schweinfurt toonde aan dat de bommenwerpers zichzelf niet voldoende konden beschermen en dat (in tegenstelling tot wat eerder werd gedacht) de dekking van de jager over de hele missie moest worden uitgebreid. Gelukkig voor de VS hadden de P-38 Lightning en later de P-51 Mustang , vliegtuigen het bereik dat nodig was om bommenwerpers te escorteren naar doelen diep in Duitsland, en ze begonnen in grote hoeveelheden aan te komen. In de winter hebben ze hun jachteskaders opnieuw uitgerust toen Mustangs arriveerden en langere-afstandsversies van bestaande jagers werden ontwikkeld.

Begin 1944 hadden beide troepen hun plannen opgesteld en wachtten ze om ze in actie te brengen. De VS, die een gevechtsvoordeel verwachtten, planden missies die een Duitse reactie zouden vereisen. Ze besloten massale invallen te doen op de Duitse jagerfabrieken. Als de Duitsers ervoor kozen niet te reageren, zouden ze het risico lopen de luchtoorlog te verliezen zonder een schot te lossen als ze zouden reageren, zouden ze daarbij nieuwe langeafstandsjagers ontmoeten. De Duitsers hadden geen provocatie nodig: ze waren klaar om met hun nieuwe troepen een aanval uit te voeren. Het toegenomen gewicht van de bewapening in hun jagers verminderde echter de prestaties, waardoor ze een gemakkelijk doelwit werden voor de nieuwe en onverwachte Mustangs.

Het doel van Big Week was om geallieerde luchtsuperioriteit over de Luftwaffe te bereiken, wat absoluut cruciaal was voorafgaand aan de aanstaande D-Day-invasie. Twee tactische factoren maakten dit moeilijk. Ten eerste vermeden Luftwaffe-jagers geallieerde jagers en negeerden ze eenvoudigweg de jagers. De geallieerden konden de Luftwaffe-jagers dus niet verleiden om deel te nemen. Ten tweede bleven geallieerde jagers tijdens escortmissies in dichte escorteformatie met bommenwerpers. Deze tactiek beperkte het aantal slachtoffers van bommenwerpers, maar verminderde ook de geallieerde achtervolging en vernietiging van Luftwaffe-jagers. Deze problemen onderkennend, gaf generaal-majoor Jimmy Doolittle , commandant van de Achtste Luchtmacht vanaf eind 1943, opdracht tot bombardementen op belangrijke vliegtuigfabrieken die de Luftwaffe niet kon negeren. Bovendien kregen geallieerde jagers het bevel de bommenwerpers te verlaten met als voornaamste doel het neerschieten van Luftwaffe-jagers. In feite was het primaire doel van de bombardementen om de Luftwaffe naar boven te halen en de echte rol van de geallieerde bommenwerpers was om als lokaas te worden gebruikt en opgeofferd. Deze strategie was zeer effectief. Bevrijd van hun escortedienst voor bommenwerpers, hebben geallieerde jagers, met name de P-51's, de Luftwaffe gedecimeerd. Duitse vliegtuigen en pilotenverliezen konden niet voldoende worden vervangen. Als gevolg hiervan bereikten de geallieerden luchtoverwicht tegen de tijd van de D-Day-invasie. Big Week was niet in de eerste plaats een bombardement. Het was een campagne om Luftwaffe-jagers te doden. [6]

De Amerikanen vlogen continu begeleide missies tegen vliegtuigbouwfabrieken en assemblagefabrieken en andere doelen in tal van Duitse steden, waaronder: Leipzig , Brunswijk , Gotha , Regensburg, Schweinfurt, Augsburg , Stuttgart en Steyr . In zes dagen vlogen de bommenwerpers van de Eighth Air Force in Engeland meer dan 3.000 missies en de Fifteenth Air Force in Italië meer dan 500. Samen lieten ze ongeveer 10.000 ton bommen vallen.

Tijdens Big Week verloor de Achtste Luchtmacht 97 B-17's, 40 B-24's en nog eens 20 gesloopt als gevolg van schade. De operationele sterkte van de bommenwerpers van de Achtste Luchtmacht was gedaald van 75 procent aan het begin van de week tot 54 procent, en de sterkte van de gevechtseenheden was gedaald van 72 procent van de vestigingskracht tot 65 procent. De Vijftiende Luchtmacht verloor 14,6 procent (90 bommenwerpers) van de gevestigde orde en RAF Bomber Command verloor 131 bommenwerpers (5,7 procent) tijdens de Grote Week. [7] Hoewel deze aantallen in absolute termen hoog zijn, was het aantal bommenwerpers dat bij de missies betrokken was veel hoger dan voorheen, en vertegenwoordigden de verliezen een veel kleiner percentage van de aanvallende troepenmacht. De eerdere Schweinfurt-missies hadden de strijdmacht bijna 30 procent van hun vliegtuigen per missie gekost.

Amerikaanse vliegtuigbemanningen beweerden dat meer dan 500 Duitse jagers waren vernietigd, hoewel de aantallen enorm waren overdreven. [8] De verliezen van de Luftwaffe waren hoog onder hun tweemotorige Zerstörer- eenheden, en de Bf 110 en Me 410- groepen waren ernstig uitgeput. [9] Verontrustender voor de Jagdwaffe (gevechtseenheid) dan het verlies van 355 vliegtuigen was het verlies van bijna 100 piloten (14 procent) die waren omgekomen. [4] In tegenstelling tot de invallen van het voorgaande jaar waren de verliezen van de VS vervangbaar, terwijl de Duitsers het al zwaar hadden door de oorlog in het Oosten. Hoewel niet fataal, was Grote Week een uiterst zorgwekkende ontwikkeling voor de Duitsers.

De werkelijke schade aan de Duitse vliegtuigindustrie was vrij beperkt in 1944 bereikte de productie van Duitse jachtvliegtuigen een hoogtepunt door de productie te verspreiden en de productie van andere vliegtuigtypes te verminderen. Het gebrek aan bekwame piloten als gevolg van een uitputtingsslag in de driefrontenoorlog was de factor die het vermogen van de Jagdwaffe uitholt . [7] De Luftwaffe moest haar tactiek van "maximale defensieve inspanning" opgeven voor bombardementen bij daglicht ten gunste van hit-and-run onderscheppingen. Terwijl de Jagdwaffe formidabel bleef, was het luchtoverwicht onherroepelijk overgegaan op de geallieerden.

Big Week versterkte het vertrouwen van Amerikaanse strategische bommenwerpers. Tot die tijd vermeden geallieerde bommenwerpers contact met de Luftwaffe nu gebruikten de Amerikanen elke methode die de Luftwaffe tot een gevecht zou dwingen. Bij de uitvoering van dit beleid keken de Verenigde Staten naar Berlijn . Een aanval op de Duitse hoofdstad, redeneerden de geallieerde leiders, zou de Luftwaffe tot de strijd dwingen. Op 4 maart lanceerde de USSTAF de eerste van meerdere aanvallen op Berlijn . Een troepenmacht van 730 bommenwerpers vertrok vanuit Engeland met een escorte van 800 jagers. Hevige gevechten woedden en resulteerden in zware verliezen voor beide partijen 69 B-17's gingen verloren, maar het kostte de Luftwaffe 160 vliegtuigen. De geallieerden vervingen opnieuw hun verliezen de Luftwaffe, nogmaals, kon niet. [10]

De nieuwe Duitse tactiek van het gebruik van Sturmböcke (zwaar bewapende Fw 190's) als bommenwerpervernietigers en Bf 109G's om hen te escorteren in Gefechtsverband- formaties, bleken enigszins effectief. De Amerikaanse jagers, die in nauw contact stonden met de bommenwerpers die ze beschermden, konden de aanvallende jagers niet achtervolgen voordat ze gedwongen werden om te keren en terug te keren naar de bommenwerpers. Generaal Doolittle reageerde door een doorbraak in gevechtstactieken te initiëren door de jagers te 'bevrijden', waardoor ze ver voor de zware bommenwerperformaties konden vliegen in een luchtoverheersing 'jager-veeg'-modus op de buitenste benen daarna trokken de jagers , na de bombardementen van de USAAF, ver van de bommenwerperstromen en jaagden op Duitse jagers - vooral de Sturmböcke , die beperkte manoeuvreerbaarheid hadden met hun zware autocannons onder de vleugels - voordat ze ooit de USAAF-bommenwerpers konden benaderen . Hoewel de verandering niet populair was bij de bommenwerpers, waren de effecten onmiddellijk en uiterst effectief.

De aanvallen van het gecombineerde bommenwerperoffensief tegen de productie van jachtvliegtuigen eindigden officieel op 1 april 1944 en de controle over de luchtmacht werd overgedragen aan de Amerikaanse generaal Dwight D. Eisenhower ter voorbereiding op de invasie van Frankrijk. Geallieerde piloten waren goed op weg om luchtoverwicht over heel Europa te bereiken. "Terwijl ze doorgingen met strategische bombardementen, richtte de USAAF zijn aandacht op de tactische luchtstrijd ter ondersteuning van de invasie in Normandië ". [10]

  1. 417 B-17's worden verzonden naar Leipzig-Mockau Airfield en doelen voor de luchtvaartindustrie in Heiterblick en Abtnaundorf 239 troffen de primaire doelen, 37 troffen Bernburg ( Junkers ), 44 troffen Oschersleben ( AGO , eerste Fw 190A onderaannemer) en 20 troffen andere kansen ze claimen 14-5-6 Luftwaffe-vliegtuigen zeven B-17's zijn verloren gegaan, één onherstelbaar beschadigd en 161 beschadigd slachtoffers zijn 7 KIA, 17 WIA en 72 MIA.
  2. 314 B-17's worden naar het Tutow-vliegveld gestuurd 105 troffen het primaire en directe gebied, 76 troffen Rostock ( Heinkel ) en 115 troffen andere kansen ze claimen 15-15-10 Luftwaffe-vliegtuigen 6 B-17's zijn verloren gegaan, 1 onherstelbaar beschadigd en 37 beschadigd slachtoffers zijn 3 KIA en 60 MIA.
  3. 272 B-24's worden verzonden naar doelen van de luchtvaartindustrie in Brunswick, Wilhelmtor en Neupetritor 76 troffen de primaire, 87 troffen Gotha, 13 troffen Oschersleben, 58 troffen Helmstedt en 10 troffen andere kansen zij claimen 36-13-13 Luftwaffe-vliegtuigen 8 B-24's zijn verloren gegaan, 3 onherstelbaar beschadigd en 37 beschadigd slachtoffers zijn 10 KIA, 10 WIA en 77 MIA.

Missies één en drie hierboven worden geëscorteerd door 94 P-38 Lightnings, 668 P-47 Thunderbolts van de Achtste en Negende Luchtmacht en 73 P-51 Mustangs van de Achtste en Negende Luchtmacht zij claimen 61-7-37 Luftwaffe-vliegtuigen een P-38 Lightning, twee P-47 Thunderbolts en een P-51 Mustangs zijn verloren gegaan, twee P-47 Thunderbolts zijn onherstelbaar beschadigd en 4 andere vliegtuigen zijn beschadigd slachtoffers zijn 4 MIA. Duitse verliezen bedragen 10 Messerschmitt Bf 110's vernietigd en drie beschadigd met 10 doden en zeven gewonden. De totale verliezen omvatten 74 Bf 110's, Fw 190's en Bf 109's en nog eens 29 beschadigd. [12]

  1. 336 B-17's worden naar de vliegvelden Gütersloh, Lippstadt en Werl gestuurd wegens dichte bewolking troffen 285 de vliegvelden Achmer , Hopsten, Rheine, Diepholz, Quakenbrück en Bramsche en de rangeerterreinen bij Coevorden en Lingen ze claimen 12-5-8 Luftwaffe-vliegtuigen 8 B-17's zijn verloren gegaan, 3 onherstelbaar beschadigd en 63 beschadigd slachtoffers zijn 4 KIA, 13 WIA en 75 MIA.
  2. 281 B-17's worden verzonden naar Diepholz Airfield en Brunswick 175 troffen de voorverkiezingen en 88 troffen Ahlhorn en Vörden Airfields en Hannover zij claimen 2-5-2 Luftwaffe-vliegtuigen vijf B-17's zijn verloren gegaan, drie onherstelbaar beschadigd en 36 beschadigd slachtoffers zijn 20 KIA, 4 WIA en 57 MIA.
  3. 244 B-24's worden verzonden naar Achmer en Handorf Airfields 11 hit Achmer Airfield en 203 hit Diepholz, Verden en Hesepe Airfields en Lingen ze claimen 5-6-4 Luftwaffe-vliegtuigen 3 B-24's zijn verloren gegaan, 1 onherstelbaar beschadigd en 6 beschadigd slachtoffers zijn drie WIA en 31 MIA.

Escort voor missie 228 wordt verzorgd door 69 P-38's, 542 P-47's van de Achtste en Negende Luchtmacht en 68 P-51's van de Achtste en Negende Luchtmacht de P-38's claimen 0-1-0 Luftwaffe-vliegtuigen, 1 P-38 is onherstelbaar beschadigd de P-47's claimen 19-3-14 Luftwaffe-vliegtuigen, twee P-47's zijn verloren gegaan, twee zijn onherstelbaar beschadigd, drie zijn beschadigd en twee piloten zijn MIA de P-51's claimen 14-1-4 Luftwaffe-vliegtuigen, drie P-51's zijn verloren en de piloten zijn MIA. Duitse verliezen waren 30 Bf 109's en Fw 190's, 24 piloten gedood en zeven gewond. [13]

Missie 229: 5 van de 5 B-17's droppen 250 bundels folders op Rouen, Caen, Parijs en Amiens, Frankrijk om 2215-2327 uur zonder verlies.

  1. 289 B-17's worden uitgezonden tegen doelen van de luchtvaartindustrie in Aschersleben (34 bom), Bernburg (47 bom) en Halberstadt (18 bom) in combinatie met een vijftiende luchtmachtaanval op Regensburg , Duitsland 32 hit Bünde , 19 hit Wernigerode , 15 hit Magdeburg, 9 hit Marburg en 7 andere kansen ze claimen 32-18-17 Luftwaffe-vliegtuigen 38 B-17's zijn verloren gegaan, 4 onherstelbaar beschadigd en 141 beschadigd slachtoffers zijn 35 KIA, 30 WIA en 367 MIA.
  2. 333 B-17's worden naar Schweinfurt gestuurd, maar door slecht weer kunnen vliegtuigen zich niet goed vormen en worden ze gedwongen de missie te staken voordat ze de vijandelijke kust oversteken 2 B-17's zijn beschadigd.
  3. 177 B-24's worden verzonden, maar ze worden teruggeroepen wanneer 100 mijl (160 km) landinwaarts aangezien ze boven Duitsland waren, zochten ze kansen, maar sterke wind dreef de bommenwerpers over Nederland en hun bommen troffen Enschede, Arnhem, Nijmegen en Deventer ze beweren 2-0-0 Luftwaffe-vliegtuigen 3 B-24's zijn verloren gegaan en 3 beschadigd slachtoffers zijn 30 MIA. Ongeveer 900 burgers kwamen om, voornamelijk bij het bombardement op Nijmegen . In 1984 werd hierover het boek De Fatale Aanval geschreven door ooggetuige Alphons Brinkhuis, een 10-jarige jongen in Enschede toen het gebeurde.

Deze missies worden begeleid door 67 P-38's, 535 P-47's van de Achtste en Negende Luchtmacht en 57 P-51's van de Achtste en Negende Luchtmacht de P-38's claimen 1 Luftwaffe-vliegtuig vernietigd, 1 P-38 is onherstelbaar beschadigd en 6 zijn beschadigd de P-47's claimen 39-6-15 [ verduidelijking nodig ] Luftwaffe-vliegtuigen, 8 P-47's zijn verloren en 12 beschadigd, 8 piloten zijn MIA de P-51's claimen 19-1-10 Luftwaffe-vliegtuigen, 3 P-51's zijn verloren en 3 beschadigd, 3 piloten zijn MIA.

  1. 268 B-17's worden verzonden naar doelen van de luchtvaartindustrie in Augsburg en het industriegebied in Stuttgart 196 troffen Augsburg en kansen en 50 troffen Stuttgart zij claimen 8-4-4 Luftwaffe-vliegtuigen 13 B-17's zijn verloren gegaan en 172 beschadigd slachtoffers zijn 12 WIA en 130 MIA.
  2. 267 van de 290 B-17's raakten doelen van de luchtvaartindustrie in Regensburg en kansen zij claimen 13-1-7 Luftwaffe-vliegtuigen 12 B-17's zijn verloren gegaan, 1 onherstelbaar beschadigd en 82 beschadigd slachtoffers zijn 4 KIA, 12 WIA en 110 MIA.
  3. 172 van de 196 B-24's raakten doelen van de luchtvaartindustrie in Furth en kansen zij claimen 2-2-2 Luftwaffe-vliegtuigen 6 B-24's zijn verloren gegaan, 2 onherstelbaar beschadigd en 44 beschadigd slachtoffers zijn 2 WIA en 61 MIA.

Escort wordt verzorgd door 73 P-38's, 687 Achtste en Negende P-47's van de Luchtmacht en 139 P-51's van de Achtste en Negende Luchtmacht de P-38's claimen 1-2-0 Luftwaffe-vliegtuigen, 1 P-38 is onherstelbaar beschadigd de P-47's claimen 13-2-10 Luftwaffe-vliegtuigen, 1 P-47 is verloren en 6 beschadigd, 1 piloot is MIA de P-51's claimen 12-0-3 Luftwaffe-vliegtuigen, 2 P-51's zijn verloren en 1 onherstelbaar beschadigd, 2 piloten zijn MIA.

Missie 236: 5 van de 5 B-17's droppen 250 bundels folders op Grenoble, Toulouse, Chartres, Caen en Raismes, Frankrijk om 2129-2335 uur zonder verlies. [11]

Bomber Command droeg direct bij aan de aanvallen op de vliegtuigindustrie in Schweinfurt. In de nacht van 24 op 25 februari werden ongeveer 734 bommenwerpers uitgezonden en 695 troffen het doel. [1] Van de bommen die vielen, troffen 298 binnen een straal van vijf kilometer en 22 binnen het doelgebied. Er werd weinig schade aangericht. Op 25/26 februari 1944 stuurde Bomber Command 600 bommenwerpers naar de vliegtuigassemblagefabriek in Augsburg. De aanval was accuraat en vernietigde zo'n 60 procent van de industriestad. [14]


Kyk die video: AERMACCHI MB 326 SOLO DISPLAY


Kommentaar:

  1. Chetwyn

    I apologize for interfering, but, in my opinion, there is another way to resolve the issue.

  2. Malakai

    Bravo, die briljante idee en dit is tydig

  3. Corrin

    I can recommend that you visit the site, on which there are a lot of articles on this issue.



Skryf 'n boodskap